Niokola koba!

Zaterdag 9 februari, 23h, tijd om naar de luchthaven te vertrekken! Mama was al een half uurtje geland, maar ik heb toch nog een half uur mogen wachten…in de kou. Ja ik had het ijskoud, ondanks dat ik een lange broek en trui aanhad, en het waarschijnlijk nog 20 graden was! :)
Het was vreemd om mama terug te zien na zo een lange tijd, maar natuurlijk wel leuk!
Ze heeft de eerste 2 nachten bij mij thuis geslapen. Thuis waren ze heel blij met de komst, ze waren benieuwd naar mijn Belgische mama. J Mama had veel kleren en speelgoed bij voor de kinderen, en ook enkele kadootjes voor de ouders. Dit brak het ijs en ze waren er super blij mee! Maar natuurlijk heb ik ook vanalles gekregen; zuivere kleren, kaartjes en niet te vergeten: chocola! Ik wil iedereen langs deze weg nog eens bedanken voor de lieve kaartjes en al het lekkers!
Zondag heb ik ze rondgeleid hier in Yoff. Op het gemak naar het ziekenhuis gewandeld om te tonen waar ik werk en wie mijn collega’s zijn. Tegen 14u moesten we terug thuis zijn voor het middageten. Ik had thiébou diéne rouge gevraagd, mijn ‘plat favori’. J Dit is een typische Senegalees gerecht, dus vond dat ze dat zeker moest gegeten hebben! In de namiddag wat op het strand gewandeld en nog wat deeltjes van Yoff laten zien. In de avond zijn we iets gaan eten in Dakar.
Maandag moesten we vroeg op om naar niokolo koba te vertrekken. Dit is een nationaal natuurpark gelegen in het oosten van Senegal. Het was een rit van 8 uur richting Tambacounda. Van daaruit hebben we nog een sept place moeten nemen voor een ritje van ongeveer anderhalf uur richting Dialakoto ( buiten het park). Hier hebben we de eerste en laatste nacht doorgebracht. We zijn 2 dagen en 1 nacht in het park gebleven, dinsdag en woensdag. We hebben heel wat dieren en mooie natuur gezien. Maar helaas geen giraffen, leeuwen of zebra’s, zoals in de films. J De nacht was ook wel heel speciaal, een ‘bed’ in rieten hutjes tussen rondspringende aapjes. De wc en douche was in de openlucht en hoorden eigenlijk samen. Ofja douche was het niet echt, een grote emmer gevuld met water en een klein kommetje om het over je heen te kunnen gieten. J Het was dus een heel avontuur en heel speciaal om mee te maken!
Donderdag zijn we terug richting Tambacounda vertrokken, hier hadden we afgesproken met de andere studenten. Super leuk om ze weer te zien en hen eens te bezoeken! Ze hebben ons een beetje rondgeleid door Tamba en de stageplaats getoond. Ook hebben we een plaatselijk schooltje bezocht. J Het was weer een super leuk en gezellig dagje! Om 22u moesten we de bus op richting Dakar. Wat een helrit! Omdat de bus al zo goed als vol zat, hadden we niet veel keuze meer en moesten we helemaal op de achterste rij gaan zitten. Op zich is daar niets mis mee, maar van onderen en langs achteren kwam er super warme lucht! Zo warm dat het gewoon pijn deed aan men voeten en u rugzak zou kunnen smelten! Dus voeten omhoog en proberen een zo comfortabel mogelijke houding te vinden… niet zo evident natuurlijk. Maar gelukkig zijn er in de helft mensen uitgestapt en hadden we wat meer plaats. Het was een rit van ongeveer 9 uur en waren tegen 7u ’s morgens thuis. Dan nog wat proberen te slapen tot de middag. J Maar mama was opgestaan met de kindjes om ze mee naar school te brengen. Daarna ben ik ook maar eens opgestaan om allemaal samen te ontbijten. Dit doen we normaal nooit, dus ik moest ervan profiteren! Dan nog even naar het ziekenhuis om mama voor te stellen aan de andere collega’s en de Chef Médecin. Na het middageten zijn we dan nog even naar Dakar gegaan om nog wat souvenirtjes te kopen. In de avond hebben we thuis gegeten en was het terug afscheid nemen voor 2 en een halve maand!
Het was een kort bezoek, maar we hebben zoveel mogelijk gedaan en toch veel gezien.
Zo, dit was een kort overzicht over het weekje met mama. J

Bisous! Xx

 

 

The Gambia!

Hier ben ik weer!
Ik heb al 3 weken niets meer gepost dus ik denk dat het hoog tijd is om nog eens een overzicht te geven van mijn avonturen!
Ik ben net terug van een zalig weekje vakantie in Gambia!
De 2 weken daarvoor heb ik vooral veel in het ziekenhuis en voor school gewerkt. Naar Senegalese normen werk ik best veel en heb ik genoeg te doen. Ik zeg ‘naar Senegalese normen’ omdat ik nog vaak gewoon op een stoel zit op een rustig moment. J
Maar doordat ik de laatste tijd vaak iemand vervang die niet komt opdagen, ben ik een collega en heb mijn eigen verantwoordelijkheden. Ze zeggen ook regelmatig dat ik goed werk en bedanken mij daar ook vaak voor. Dit geeft me voldoening en het gevoel echt iets te betekenen!
Ik ga niet dag per dag uitleggen wat ik gedaan heb, want dat weet ik natuurlijk niet meer precies. Maar er is 1 dag dat ik wel nog weet en even wil vertellen. Ik moest weer mee naar het universitair ziekenhuis in Dakar voor een overplaatsing. Het had weer even geduurd voordat de baby werd opgenomen en toen we terug buiten kwamen, was de ambulance nergens te zien. Ons vervoer was dus al terug gereden! Ondertussen was het al 16u ofzo en ik had enkel nog maar ontbeten, dus ik had keiveel honger en geen geld mee! Na een paar telefoontjes naar de chauffeur hebben we uiteindelijk maar een taxi genomen. We hebben een uur gewacht en de ambulance is niet meer gekomen… Het was weer een typische situatie, maar vond het naderhand nog wel grappig. J
Voor de rest is er niet meer veel speciaals gebeurd in het ziekenhuis. Ik werk er graag en krijg steeds meer voldoening. Dit omdat ik meer mag doen en ook meer zelfstandig kan en durf te werken.
In het ziekenhuis gaat dus alles goed!
En ohja ik heb eens een zondag voor men gastgezin gekookt. J Ik heb spaghetti carbonara gemaakt en ze vonden het super lekker! Het was leuk om te doen en de gastmama was ook geïnteresseerd en wou zien hoe ik kookte. Maar omdat ze hier nogal van kruiden houden, heeft ze op het einde nog een zakje Senegalese bouillon erbij gedaan. Het volgende wat ik voor ze ga maken zullen pannenkoeken worden! J

En toen was het … VAKANTIE!
Ik had er echt heel veel zin in en was blij om weer iedereen terug te zien! We zijn samen met alle banaba studenten naar Gambia gegaan omdat we Senegal moesten verlaten voor een nieuwe stempel in ons paspoort.
Maar Gambia is helaas niet bij de deur en we hadden dus een lange reis voor de boeg! Samen met Kim en Charlotte heb ik de ‘sept place’ genomen. Dit is een auto (in een niet al te goede staat) waar 7 mensen in kunnen. Wij zaten op de achterste rij..en dit was alles behalve comfortabel! We konden niet recht zitten want dan zat ge met u hoofd in het dak en plaats voor u benen was er ook niet echt. Ook hebben we 2 keer panne gehad en zijn we een keer flink door elkaar geschud! We reden op een zandweg met veel hobbels. De chauffeur was niet echt voorzichtig en plots vlogen we omhoog en ging de koffer open. Nu kan ik ermee lachen, maar op dat moment was het niet echt aangenaam!
Ik denk dat de rit ongeveer 7 uur heeft geduurd, dus we waren zeer blij toen we eindelijk aankwamen! Eerst moesten we nog voor onze stempels gaan en toen nog een korte rit in de taxi naar de ferry. Hier stonden de andere meisjes ons op te wachten. Ze hadden het idee om met een bootje i.p.v. de ferry over te steken naar Banjul. Omdat deze boot redelijk diep in het water lag, moesten op de schouders klimmen van de vriendelijke Gambiaanse jongens. Dit was best een grappig zicht. J
Na een half uurtje wachten en een elleboogstoot in men gezicht zijn we dan uiteindelijk vertrokken richting Banjul (hoofdstad van Gambia). Ook hier werden we naar het strand gedragen. Viavia hadden we een slaapplaats geregeld. We wisten totaal niet wat te verwachten. Uiteindelijk zijn we in een villa beland met grote kamers en een zwembad! Er was ook een militaire basis, dus we werden beveiligd door heel wat militairen! De eerste avond zijn we op het gemak iets gaan eten en hebben we voor de rest niet veel gedaan. De tweede dag zijn we naar Serrekunda gegaan om wat te shoppen en hebben we in de namiddag lekker gezwommen! In de avond weer wat gaan eten en nog iets gaan drinken. De derde dag hebben we een tour gedaan. Het was een super leuke dag en hebben veel gezien! J  ’s Avonds weer lekker gaan eten en nog even het Gambiaans uitgaansleven ontdekt. Maar we werden het snel beu, want in Gambia is er meer sekstoerisme en kunnen de mannen nogal zagen en aandringen . ;)
De volgende dag zijn we in de namiddag richting Banjul vertrokken. We hadden nog geen slaapplaats en hadden aan de taxichauffeur gevraagd of hij niets goedkoops wist. We werden afgezet aan een guest house en het zag er in orde uit. Hier zouden we de laatste 2 nachten slapen. Na de eerste nacht vroegen we ons af waar we eigenlijk terecht waren gekomen; er waren geen andere toeristen, kamers met rood licht en vrouwen die halfnaakt rondliepen. Mmmm wat zou dit zijn???
Oké nu even over Banjul zelf. We hebben een dagje in Banjul rondgelopen en de markt gedaan. Maar deze stad is puur commercieel en wordt massaal verlaten in de avond. ’s Avonds is er geen mens meer te zien en is echt een dode donkere stad. Er was zelfs nog maar 1 restaurant open om nog iets te eten! Een zeer vreemde hoofdstad dus…
De tweede dag in Banjul hebben we maar besloten om een dagje strand te doen. Zalig!
Zaterdag zat de vakantie er helaas op en moesten we terug naar Dakar. Maar dit keer niet met de sept place! De baas van de’ guest house’ had het personeel betrapt op het achterhouden van geld en omdat wij eerlijk waren geweest, mochten we met hem meerijden naar Dakar! Dit keer was het met een 4x4 en heeft het maar 4 uurtjes geduurd. Dit mede omdat hij nogal een zware voet had..
Ik heb echt genoten van Gambia en men batterijen zijn helemaal opgeladen!

En niet te vergeten; ik zit over de helft!! Het voelt toch wel vreemd aan en begin te beseffen dat ik het toch wel ga missen! Ik ben echt gaan inzien wat voor een unieke kans dit is en dat het een ervaring is die ik nooit meer zal vergeten! Ik voel me hier thuis en heb ondertussen mijn plaats gevonden. Het gemis wordt steeds minder en kan er meer van genieten! Maar wees gerust; als het 1 mei is, zal ik ook blij zijn om terug thuis te zijn en iedereen terug te zien!

En nog even dit: Danique! Ook langs deze weg een dikke proficiat gewenst! Sorry dat ik er voor de tweede keer op rij niet bij ben! Volgend jaar zal ik proberen in België te blijven! J Vier het goed!

En zaterdag heb ik weer vakantie, want dan komt mama op bezoek! Hier kijk ik natuurlijk naar uit en zal blij zijn om weer spulletjes vanuit België te ontvangen! J

En even terzijde; ze kunnen mijn naam hier dus amper uitspreken en noemen me daarom vaak Tielkie of gewoon Tielk … J

En voor de geïntresseerden is hier een link naar mijn fotoalbum: 
https://picasaweb.google.com/113272012685364784579/LaVieAuSenegal?authuser=0&authkey=Gv1sRgCMaxzaagwNSEzgE&feat=directlink

Tot de volgende! 

LY XxX

Je travaille à l'hôpital!

Deze keer wil ik het vooral hebben over de stage in het ziekenhuis, want ook hier maak het een en ander mee. Het is belangrijk dat ik dit niet opkrop en dat ik er ook eens over kan over ‘praten’.
Eerder heb ik al eens vermeld dat ze hier de baby’s wel eens met 1 arm opnemen of het hoofdje helemaal niet ondersteunen. Dit wordt me vaak teveel en kan er de laatste tijd niet meer goed tegen. Zo was ik vorige week heel kwaad op wat ik zag. De verpleegkundige was een infuus aan het prikken bij een prematuurtje. Ik was nog even met iets anders bezig en toen ik terug binnen kwam ging ik kijken wat ze aan het doen was. Ik zie dat ze een infuus ik het handje is aan het prikken, MAAR het hoofdje hing gewoon langs de tafel te bengelen! Ik heb meteen het hoofdje opgenomen en het baby’tje terug in goede positie gelegd! Ik kon mijn ogen echt niet geloven…
Diezelfde dag moesten we weer 2 prematuurtjes overplaatsen naar het universitair ziekenhuis. Ojee weer in de ambulance! Maar gelukkig hadden we deze keer een rustige chauffeur! Waar ik niet tegen kan is dat ze hier gehaast zijn in situaties waarbij ze zich niet moeten haasten en ze te rustig zijn bij wel dringende situaties. De baby was ingewikkeld in een doek, maar voor het transport moest ik de baby in een andere doek wikkelen. Omdat het een prematuurtje was, deed ik dit rustig aan om de baby zo min mogelijk stress te bezorgen. Maar natuurlijk kreeg ik weer commentaar dat ik sneller moest werken en namen ze het over. Eenmaal ingewikkeld in de andere doek moesten we nog een aantal minuten wachten…
Eenmaal aangekomen in het ziekenhuis was het een typische Senegal-situatie. J Er was geen plaats voor de baby’tjes… We hebben een uur moeten wachten en de hele tijd van de ene plaats naar de andere moeten lopen. Uiteindelijk is het toch in orde gekomen en hebben ze de baby’tjes kunnen opnemen.
Ondanks het voorval van het infuus prikken was dit wel een interessante dag en mocht ik als een volwaardig lid van het team meewerken. Dat doet me dan wel weer deugd!
Maar nu even weer wat minder. Vrijdag is er iets zeer vreemds gebeurd en wist niet goed hoe ik moest reageren. Ik kwam ’s morgens aan en ging naar de ‘neonatale verzorgingskamer’ waar toen 3 kindjes in de bedjes lagen. Een baby’tje had een infuus in het voetje, dus ging ik eens kijken hoe en wat. Ik vond dat ze er nogal stilletjes bijlag, maar had hier verder niet over nagedacht.  Al snel ging ik naar een ander baby’tje die aan het wenen was om deze op te nemen. Ik ging in de stoel zitten en probeerde de baby stil te krijgen. Even later kwam de hoofdvroedvrouw binnen en ging kijken bij het baby’tje met het infuus. Opeens zei ze: Mais elle est décédée! De baby lag dus al een tijdje dood in het bedje en ik had niets gemerkt… Ik snapte niet goed wat er gebeurde en wist niet hoe ik me erbij moest voelen. Iedereen was een beetje in shock en snapte niet hoe dit zo plots is kunnen gebeuren. Onderling waren ze aan het discuteren over wat er zou kunnen gebeurd zijn en wie het had moeten opmerken. Blijkbaar was de baby de dag ervoor getest op malaria (omdat de mama aan malaria lijdt) en was de uitslag positief. Ik weet nog steeds niet goed hoe de baby zo plots is kunnen sterven, maar ze zeggen dat de malaria hiervan de oorzaak kan zijn.

 Oké nu nog een stukje over het leven buiten het ziekenhuis.
Maandag en dinsdag heb ik gesprekken met de stagebegeleidsters van school gehad en dit heeft me goed gedaan en terug gemotiveerd. We hebben ook het onderwerp voor de bachelorproef besproken en waarschijnlijk gaat mijn onderzoek gaan over de zorgen toegediend aan pasgeboren prematuren baby’s. Ook moet ik een duurzaam product ontwerpen en dit zou dan een affiche of infobrochure moeten worden. Het gaat niet makkelijk worden en het zal veel werk zijn, maar ik vind het een interessant onderwerp en hoop dat ik de verpleegkundigen en mama’s hiermee kan verder helpen.
Woensdag was het weer onze wekelijkse dansles en we hebben ons weer goed geamuseerd!  J
Zaterdag heb ik een rustig dagje gehad en moest ik in de avond voor de eerste keer babysitten op de 2 kindjes. Dit was echt moeilijker dan verwacht! Ze zijn super ondeugend en vinden het o zo leuk om mij uit te dagen. En dan nog even erbij vermelden dat ze geen frans spreken en ik maar over een zeer beperkte woordenschat Wolof bezit! Het was dus een heftige avond… J
Zondag heb ik de kindjes en mijn gastmama getrakteerd op een dagje Magic Land! Dit is een klein pretpark gelegen in Dakar. Ze waren hier nog nooit geweest en blijkbaar wouden ze dit al super lang eens doen. Het was een super leuke middag en ben blij dat ik dit voor ze heb kunnen doen!

Tot zover mijn spannende avonturen!
Tot de volgende!!
Ciao Ciao! Xx      

Bonne année!

Om te beginnen wens ik jullie allemaal nog een gelukkig nieuwjaar!

Ik heb een zeer leuke week achter de rug!
Vorige week vrijdag is Karen (die in Koalack haar stage doet) aangekomen om nieuwjaar hier te vieren. Ze heeft bij mij gelogeerd en hebben samen leuke uitstapjes gedaan. Maar ook Lise, Kato en Lien van Tambacounda wouden nieuwjaar hier samen met ons vieren! Samen hebben we zaterdag het eiland  ile Ngor bezocht en zijn we naar de vuurtoren ‘les manelles’ geweest. Het was een zeer leuk dagje en super leuk om ze weer terug te zien! In de avond hadden we met Kim en Charlotte afgesproken om samen iets te gaan eten. We hebben het niet al te laat gemaakt want de volgende dag stond Lac Rose op het programma. We hadden besloten om met de bus te gaan en af te spreken aan het eindstation om daar samen de bus naar Lac rose te nemen. Maar eenmaal aangekomen bleek dat we ergens anders stonden. Karen en ik hebben toen gewoon andere toubabs in de auto aangesproken om te vragen of zij wisten waar Lac rose was (in de hoop dat ze ons zouden meenemen). En ja hoor! We mochten meerijden met een gezinnetje Russen. J
Lac rose is een meer met zoutwater wat een roze kleur heeft (als de zon juist staat). Als je er in zwemt, kan je drijven door het hoge zoutgehalte. Maar die dag was het niet zo mooi weer en was het vrij koud, waardoor ik er helaas niet ben ingegaan.
In de avond hebben we een filmpje gekeken en  zijn we maar op tijd gaan slapen, want maandag was het nieuwjaar!
Maandag door de dag heb ik ze meegenomen naar Dakar om te shoppen. Ikzelf heb niet veel gekocht, maar de andere meisjes wel omdat ze dit niet allemaal vinden in Koalack en Tamba. J
Eenmaal terug  thuis hebben we een warme douche genomen en hebben we ons klaargemaakt om nieuwjaar te gaan vieren. We zijn met de hele groep iets gaan eten in de viavia en wouden daarna nog op stap gaan in Dakar. Het eten was super lekker! En doordat er weer een bandje aan het spelen was, was het ook super gezellig. Om 24u zijn we op het dakterras gaan staan om wat van het vuurwerk te zien. Een gast van de viavia had wensballonnen (weet de echte naam niet) bij om deze met nieuwjaar aan te steken. Het was grappig om te zien hoe verbaasd en blij ze waren. Blijkbaar kennen ze dat hier niet en hadden ze dit dan ook nog nooit gezien. J
Tegen half 2 hebben we dan maar eens de taxi genomen naar Dakar. Samen met Karen, Sarah en haar vriend en de vrijwilligers van TSX zijn we nog gaan feesten tot in de vroege uurtjes! J Ik heb dus een geslaagde nieuwjaarsavond/nacht gehad!
Dinsdag hebben we het rustig gehouden. Lekker uitgeslapen, ontbeten en een fataya gaan eten. Daarna nog wat gechilld en op het strand rondgelopen.
Woensdag vertrokken we naar Saint Louis voor een paar dagen. Het was een rit van ongeveer 5 uur in een niet zo comfortabele minibus. We waren dus blij toen we eindelijk aankwamen! We hebben in een jeugdherberg geslapen wat zeker in orde was.. Warme douche en een bed! J
De eerste en tweede dag hebben we Saint Louis verkent en daar wat rondgelopen. De laatste dag zijn we in de voormiddag naar het nationaal park Djoudj gegaan. Dit is een vogelpark waar de vogels komen overwinteren. In de namiddag zijn we terug naar huis vertrokken. Ik naar Dakar en de rest naar Koalack. Na een rit van meer dan 5 uur was ik blij om eindelijk veilig thuis te zijn!
De eerste week vakantie zit er dus al op en was zeker geslaagd. J

 Vandaag komt mijn stagebegeleidster van school aan en hebben we maandag en dinsdag gesprekken over hoe het met me gaat. Ook gaan we de bachelorproef bespreken en zal ik het de komende weken veel drukker hebben voor school. Deze maand moet het definitief onderwerp binnen gebracht worden en moet ik dus een idee hebben wat ik wil gaan onderzoeken.

Foto's volgen nog! Om de een of andere reden heeft internet geen zin om mee te werken..

Tot de volgende!!
Xx

 

 

Joyeux Noël!

Dit zal waarschijnlijk het laatste berichtje zijn van 2012! J
Het is ondertussen alweer meer dan een week geleden en weet niet meer goed wat ik allemaal heb gedaan/meegemaakt. Het weekend weet ik wel nog, dus zal daar maar mee beginnen.
Vrijdag heb ik door de dag niet zo veel gedaan. Ik ben naar de tailleur gegaan met stof om er 2 broeken van te laten maken en voor de rest heb ik aan men kerstcadeautje gewerkt (onder een groepje hadden we naampjes getrokken). In de avond zijn we dan nog iets gaan drinken.
Zaterdag ben ik naar Dakar gegaan om wat te ‘shoppen’ en weer naar een ‘kerstmarkt’ te gaan. Het was een leuk dagje en hebben het afgesloten met een pizza. J Ik zou die nacht bij Hanne blijven slapen en zouden gewoon een filmpje kijken. Maar opeens kregen we om 12u telefoon met de vraag of we toch niet mee op stap gingen. Na even twijfelen ben ik toch nog gegaan en het was super leuk geworden. J
Zondag zijn we in de namiddag te voet vertrokken naar ‘les manelles’ (de vuurtoren). Ik had eerst niet veel zin om weer zo ver te wandelen, maar ben uiteindelijk toch maar meegegaan. Ik had weer men slippers van de markt van 75 cent aan, dus weer pijn aan de voeten! En omdat het maar een kort nachtje was geweest, heb ik toch een beetje afgezien en hebben we op een gegeven moment toch maar de taxi genomen. J Boven op de berg was het uitzicht super mooi en hebben we naar de zonsondergang gekeken. Een mooie afsluiter! In de avond hebben we eens zelf spaghetti gemaakt. Hmmm.
De nacht van zondag op maandag was een hel! Ik zeg er even bij dat ik malariapillen neem en het dus ook kan zijn dat ik hallucineer ;). Ik werd wakker van een vreemd geluid. Ik hoorde iets ritselen. Ik dacht eerst meteen aan een kakkerlak, dus ben men kamer gaan doorzoeken. Maar er was niets te zien. Het geluid werd steeds luider en het leek echt vanuit men koffer te komen. Dus ik dacht dat er een muis in men koffer zat. Maar hier ook niets gevonden. Ik heb dan maar met het licht aan gewacht totdat ik het nog eens hoorde. In de kamer heb ik 2 gaten in de muur waar elektriciteitsdraden uitkomen en het geluid kwam blijkbaar daar vandaan. Ik zag opeens ook iets uit dat gat komen! Waarschijnlijk was dit een bijwerking van de pillen, maar het was eng! Ik heb dan maar iets in die gaten gepropt in de hoop dat het beest tenminste IN de muur blijft! Maar ik heb nog wakker gelegen tot in de ochtend, een zeer kort nachtje dus door een of ander beest in de muur…
Maandag was ik dus niet zo veel waard, maar het was kerstavond! Dus heb door de dag zoveel mogelijk proberen te rusten om toch iets van de avond te hebben. ’s Avonds zijn we in de ViaVia iets gaan eten. Er kwam ook een bandje spelen. Het was gezellig, maar niet hetzelfde als kerstavond thuis! Ik had het toch wat moeilijk die avond… Hierna zijn we naar het project gegaan (waar de andere vrijwilligers werken) om daar nog chocoladefondue te eten! J Dit was super lekker! Dit is ook het groepje waar we naampjes hebben getrokken en  hebben dus ook nog de kadotjes uitgedeeld. Op kerstdag ben ik met Hanne en Robin naar een super goede bakker gegaan voor een ontbijtje. Daarna zijn we met zen allen naar Ile de Yoff gegaan om kerst al zonnend door te brengen. J Het was zeer vreemd om kerst op deze manier door te brengen, maar het was toch een leuk dagje. In de avond zijn we naar een kerstconcert gaan kijken. Dit was in een soort kerk en super leuk om te zien.

Kerstmis was dit jaar zeer vreemd en ben om eerlijk te zijn blij dat het voorbij is. Ik vond het een zeer vreemde gedachte om de familiefeestjes te missen en er gewoon niet bij te zijn. Ik ga volgend jaar extra genieten van kerst want heb het gevoel dat ik dit jaar geen kerst gehad heb.
Woensdag was het weer dansles. Het begint steeds leuker te worden en ik merk dat we ook steeds meer durven en minder schaamte hebben. Zeer belangrijk hier in Senegal. J In de avond zijn we een goed stukje vlees met frieten en mayonaise gaan eten! Het was de laatste avond van Hanne dus wouden we toch iets speciaals doen. Hanne verandert van project en is nu verhuisd naar Mbour. Ik ga haar missen, maar we zullen nog wel vaak afspreken!
Donderdagochtend heb ik dan helaas ‘afscheid’ moeten nemen. Voor de rest heb ik de was nog maar eens gedaan en heb ik men blogje geschreven.
Ik heb een zeer leuk weekend voor de deur staan, want de studenten die in Koalack en Tambacounda verblijven, komen af om nieuwjaar hier te vieren! J

Als afsluiter nog een paar wist je datjes. J
Wist je dat:
- Als ik een warme douche wil nemen ik eerst een ketel water moet opwarmen, dan in de emmer met koud water van de douche gieten en dan met een bekertje mij kan wassen? Warm water is hier niet zo vanzelfsprekend en het is altijd een hele onderneming om een warme douche te nemen, maar ik geniet er nu wel echt van!
- Mijn gastzusje al aan elke oor 2 oorbellen heeft? Dit is om duidelijk te maken dat het een meisje is.
- Ik panisch ben geworden voor beestjes en overal iets zie lopen?
- Er hier ratten rondlopen die zo groot zijn als katten?!!
- Ik een winkel heb gevonden met côte d’or chocolade?!
- Als je op stap gaat tussen de hoeren danst voor spiegels? J
- Er altijd iemand thuis is en het heel normaal is om s’ nachts iemand wakker te kloppen om binnen te komen?
- Ze de hele dag door bezig zijn met het klaarmaken van het eten?
- De Senegalezen met de wintermuts rondlopen terwijl het nog in de 20 graden is? J
- Ik men tafelmanieren aan het verliezen ben?
- Hier gewoon IEDEREEN kan dansen?
- Mijn huwelijk vandaag geregeld is door mijn collega’s en ik 3 kandidaten heb.. ;)
- Je alles in zakjes kan kopen? Water, koffie, olie, fruitdrankjes,…
- De vrouwen hier allemaal pruiken dragen of nephaar vastmaken aan hun eigen haar?
- …

 

Ik wens jullie alvast een heel gelukkig nieuwjaar en dat al jullie dromen mogen uitkomen in 2013!
Ga je dromen achterna en zorg dat ze uitkomen!
Dat is iets wat ik hier heb ingezien. Deze ervaring is voor mij al langer een droom en ik ben mezelf nu heel dankbaar dat ik de keuze heb gemaakt! We moeten meer genieten van het leven en veel dankbaarder zijn. Ik heb hier vooral ingezien dat ik echt niet te klagen heb en dat ik veel positiever over mezelf en het leven moet zijn! Ik hoop dat dit gevoel alleen maar versterkt en dat ik inderdaad als een ander persoon terugkeer naar België. Door weg te zijn van het normale leven ga je nadenken wat je nog eigenlijk allemaal wilt bereiken en hoe je dit gaat doen.

Tot volgend jaar Belgische vriendjes!!!
Dikke kus! X

Wat eten we vandaag? Rijst met vis!

Vorige week was het sinterklaas, maar omdat ze deze goede oude man hier niet kennen, heb ik niets gekregen… Dus zijn we zelf maar chocolade en mandarijnen gaan kopen! J
Vorige week vrijdag ben ik naar een kerstmarktje geweest. Ofja zo noemde het… Ik dacht leuke kerstspulletjes te kopen voor men kamer een beetje te versieren, maar er was niets te koop wat met kerstmis te maken had! Er waren verschillende kraampjes waar ze vanalles verkochten; tassen, kleren, schilderijen,… Wel heel mooie spulletjes, maar helaas waren het Europese prijzen en heb ik dus niets gekocht. Maar er stond wel een kerstboom! In de zon.. tis eens wat anders he. J
In de avond zijn we naar een theater gaan kijken in ‘Instituut Français’. Maar ik verstond er niet zo veel van en heb er dus niet veel van begrepen. J Toen ik op weg was naar huis zag ik dat er een dansfestival bezig was voor ons huis! Het was gelukkig nog maar net begonnen en heb dus nog een heel deel kunnen zien. Het was echt heel leuk om te zien en opeens was er zelfs een kindje aan het dansen! Dit was gewoon te schattig! J
Zaterdag heb ik niet veel gedaan. Maar de ouders van Hanne waren vrijdagavond toegekomen en hadden een pakketje voor me bij. Dit ben ik de zaterdag gaan halen en er zaten verschillende leuke kaartjes bij.. en CHOCOLADE! Natuurlijk zijn er ook wat traantjes gevloeid bij het lezen van de lieve tekstjes, maar het deed me deugd!
Zondag ben ik met men gastmama en de kinderen naar La Foire geweest. Dit is een grote internationale markt die er een aantal dagen was. Familie van mijn gastgezin had daar een standje dus zijn we dat gaan bezoeken. Dan hebben we daar wat rondgelopen, maar het was heel druk en dus echt niet leuk om te schoppen. Het was wel heel leuk om eens iets met de familie te doen! En ohja even over de terugrit. J We zaten met 4 volwassenen en 3 kinderen achterin gepropt. Ik vond het een zeer grappige situatie, dat is hier allemaal normaal en geen probleem.
En dan begon de stageweek weer. Ik mag steeds meer doen en vragen zelfs af en toe mijn hulp. Ondanks dat ik meer kan doen, heb ik weer veel gezeten en kompressen gevouwen. Deze week zei ik op zo een moment dat ik iets wou doen en dat ik wou werken. Ze begonnen allemaal te lachen en begrepen niet waarom ik per se iets wou doen. Dit vond ik ook wel weer een grappige situatie. J Woensdag was onze tweede les Afrikaanse dans. Het ging al een stuk beter en ben er nu gewoon aan geworden dat iedereen ons kan zien klungelen. Het was een leuke les en heb nu meer het gevoel dat het ons uiteindelijk toch gaat lukken! J
Donderdag was het een minder leuke dag op stage. Ik voelde me zeer machteloos en had het die dag heel moeilijk om toe te kijken. Woensdag in de namiddag waren er 2 prematuurtjes geboren en de dag erna lagen ze nog steeds op de reanimatietafel. Dit omdat ze daar verwarmd kunnen liggen.  Dit is op zich wel goed, maar voor een prematuur is het minste geluid een pijnperceptie. Er was in de omgeving veel te veel lawaai en opeens begonnen ze zelfs te boren en te hameren in de gang!
In de kamer waar bedjes staan voor de zuigelingen die extra observatie nodig hebben staat ook een couveuse. Maar niemand deed zich de moeite om die klaar te maken en te controleren. Ik vond het zeer moeilijk om te zien en wist niet goed wat ik moest doen. Ik kon wel zeggen wat ze allemaal zouden moeten doen voor een goede opvang, maar ze hebben er ook gewoon de juiste middelen niet voor…  Uiteindelijk werd besloten om ze over te plaatsen naar het universitaire ziekenhuis in Dakar. Ze vroegen of ik mee wou rijden met de ambulance. Ja leuk, spannend! Dacht ik toch.. nooit meer stap ik in die auto! Ik ben nog nooit zo bang geweest! De chauffeur reed echt heel gevaarlijk en snel en hadden een aantal keer serieus kunnen botsen! Ik had echt heel erg schrik en hoopte maar dat er niets zou gebeuren. Ik zat voorin, in het midden, zonder gordel! En dan kwam er nog bij dat we de baby’tjes gewoon op onze schoot hadden. Ik was zo blij toen we uiteindelijk in het ziekenhuis aankwamen! Ik dacht ‘gelukkig ik ben ervan af!’ Maar ook op de terugweg reed hij heel gevaarlijk en ging hij opeens zelfs spookrijden omdat dat korter was! Ik ben dus heel blij dat ik nog leef! J
In de avond zouden we naar een dansoptreden gaan kijken in ‘Instituut Français’ in Dakar. We zouden daar ook iets eten. Maar doordat we lang op ons eten hebben moeten wachten, hebben we het optreden gemist! Heel jammer!
Vrijdag heb ik vooral voor school gewerkt (ja dat moet ook gebeuren) en voor de rest niet veel gedaan want voelde me beetje ziekjes worden. De nacht van vrijdag op zaterdag voelde ik me opeens heel slecht en had ik het super koud. Lap, weer een dag ziek in bed gelegen!
De volgende nacht werd ik wakker en zag ik een grote kakkerlak op de muur lopen! Brr ik haat die beesten! en ik overdrijf niet, ze zijn hier echt heeel groot! Ik wist niet goed wat ik moest doen en heb dan maar gewacht totdat er iemand wakker werd om naar het toilet te gaan. Uiteindelijk werd de oma wakker en hebben we samen het beest kunnen doden. J Toen kon ik weer lekker verder slapen.
En ohja! Ik heb deze week ontdekt dat ik een dakterras heb. Hier zit ik af en toe om even te ontsnappen van het geschreeuw en gehuil van de kinderen. En natuurlijk ook om te zonnen! Lekker muziekje op en chillen!

Het is bijna kerst! Het voelt zeer vreemd om de gezellige sfeer te moeten missen. December is een mooie maand en ik hou van de gezellige feestdagen. Ik zie er best tegenop om met kerstdag hier te zitten i.p.v. de heerlijke kalkoen van oma te eten! Ook al is het merendeel hier islamitisch, toch zijn heel wat winkels versierd en is er in Dakar zelfs kerstverlichting. Op deze manier heb ik toch een beetje een kerstgevoel. Ook heb ik op de markt een kerstmuts gekocht. J Waarschijnlijk ga ik kerstavond in de viavia vieren, met een Belgisch menu. Allé als het iets anders is dan rijst met vis ben ik al heel blij! J Met kerst zelf weet ik nog niet goed hoe en wat..

Prettige feestdagen!
A la prochaine!  
Xx Hady

It’s time for Africa!

...

Dit gevoel had ik al een hele lange tijd. Ik moest en zou ooit naar Afrika gaan en de cultuur beleven. Dit jaar heb ik deze kans gekregen en heb ik ze ook gegrepen! Maar zoals jullie al wisten heb ik het de eerste maand niet zo gemakkelijk gehad. Ik snapte niet goed wat me overkwam; ik wil dit al zo lang en zo graag en toch kan ik er niet van genieten?? Het grote cultuurverschil, minder luxe, ander eten andere waarden en normen, andere taal en de gedachte dat ik 6 maanden weg ben van vrienden en familie zorgde voor een moeilijke start. Het heeft even geduurd, maar gelukkig heb ik ondertussen de klik kunnen maken en besef ik nu wat ik hier doe en hoe graag ik dit wil doen!

Het is zeer moeilijk om uit te leggen wat ik zie, voel en meemaak. Het is een cultuur wat je enkel kan begrijpen door het zelf mee te maken, dat maakt het ook zo mooi. Ik kan de dingen steeds beter plaatsen en beschouw heel wat speciale gewoontes nu als normaal.
 Maar natuurlijk mis ik ook onze cultuur en zit ik vaak in een tweestrijd. Net zoals Sofie (die 11 maanden in Portugal zit) heb ik momenten dat ik liever thuis zou zijn, maar tegelijk zou ik hier ook niet weg willen. Ik heb zeker nog niet alles gezien en ben zeer benieuwd naar wat me nog allemaal te wachten staat!

Senegal kan je ook zien als een grappig land; soms zie ik iets en denk ik ‘haha dit kan je enkel hier meemaken!’ Geiten staan overal: op de weg, langs de weg, in de zee, op het dakterras,.. Verpleegkundigen die tussen het werk door even op bed gaan liggen of de hoofdverpleegkundige die op bed de dossiers invult.. Alles kan op de autoweg: auto’s die uit elkaar vallen rijden tussen de nieuwe dure auto’s, paard en kar, busjes waar mensen aan hangen, scooters, fietsers, voetgangers en zelfs skaters!.. Heb je honger of dorst, maar sta ja in de file? Geen probleem! Verkopers lopen rond met alles en komen tot bij u ;).. Ze dragen hier ook echt alles op het hoofd, zelfs een hele stapel eieren!.

Maar als toubab (blanke) is het niet altijd even gemakkelijk. Je wordt continu nageroepen met ‘psss toubab!’ en kinderen vragen je steeds om geld. Het is ook moeilijk om duidelijk te maken dat ik niet stinkend rijk ben en dat ik dus niet iedereen zomaar geld kan geven. Ook moet je je altijd eerst informeren over de normale prijs van iets wat je wilt kopen, anders betaal je veel te veel omdat je blank bent en dus automatisch genoeg geld hebt. Af en toe moet je ook eens nee zeggen en niets geven, maar dit voelt dan ook weer vervelend. Maar door hier als vrijwilliger te zijn, steun ik automatisch de economie en heb ik toch het gevoel dat ik zeker mijn steentje bijdraag.
Je kan helaas niet iedereen helpen en in je eentje de armoede uit de wereld jagen, maar alle kleine beetjes helpen!   

 En nu nog even een kort stukje over wat ik de afgelopen dagen gedaan heb.
Vorige week dinsdag ben ik natuurlijk weer naar het marktje geweest en heb ik weer vanalles gekocht. Ondertussen heb ik al heel wat chille marktkleren en heb ik een broek van de mango gevonden!  
Donderdagavond was er voor het afscheid van Jennifer en Danaj (2 studenten die hier 6 weken stage hebben gedaan) een visbarbecue in de ViaVia. Super lekker en gezellig! Zalig om eens geen rijst met vis te eten, maar vis met groenten en aardappelsalade! J Vrijdag moesten we dan wel helaas afscheid nemen!
In het weekend heb ik niet zo veel gedaan. Maar zondag moet ik wel zeker vermelden! Samen met Hanne (een vrijwilligster die hier ook voor 6 maanden zit) ben ik naar het meest westelijk punt van Afrika gewandeld. We hebben er in totaal 4u over gedaan! We hadden geen stratenplan of route maar wisten ongeveer waar het was. Maar tegen het einde wisten we het toch niet meer zo goed en zijn we beginnen rond te vragen. We werden naar verschillende kanten gewezen waardoor we even mis waren gelopen. Maar eenmaal aangekomen op point des Almadies was ik de zware toch en pijn meteen vergeten! We waren eerst iets gaan drinken op een terrasje met een heel mooi uitzicht om even te bekomen en dan even rondgelopen. Het is een plaats waar 3 stromingen samenkomen wat zorgt voor zeer vreemde golven. Het was vermoeiend maar zeker de moeite waard!
Maandag ben ik helaas ziek geworden en heb ik de hele dag in bed gelegen. Maar ik werd zeer goed verzorgd door Hanne en mijn gastfamilie. Ze waren ook bezorgd om mij en zeiden steeds dat ik goed moet drinken en toch iets moest proberen te eten.
Dinsdag ging het gelukkig al een heel stuk beter en ging het weer zen normale gangetje.
Woensdag was dan onze eerste les Afrikaanse dans. J  OMG wat is dit moeilijk! Ik had wel verwacht dat het moeilijk zou zijn, maar het is echt zeer moeilijk! En het vervelende is dat we de les in de binnenkoer kregen en dus iedereen ons kon zien. Hier is dat heel normaal en is er geen reden om u te schamen of u in te houden. Maar wij zijn dat totaal niet gewend en zijn sowieso al wat meer bescheiden, dus dit was wel even wennen in begin. Op dit moment bak ik er nog niets van en heb ik het gevoel dat ik me radicaal belachelijk maak, maar we gaan toch nog verder met de lessen en zullen wel zien waar we eindigen!
Woensdag heb ik op mijn kamer een plank aan de muur laten zetten zodat ik mijn kleren ergens kwijt kan. Ik ben echt super blij met het resultaat en de kamer lijkt nu veel ruimer en mooier!
En ohja ondertussen heb ik hier al 2 keer even regen gehad en is het een stuk kouder geworden. Ofja blijkbaar is het nog steeds in de 20 graden, maar ik heb toch al mijn truien moeten bovenhalen!

Tot de volgende!!
Xx